Lid worden

Ik vond de operatie wel echt superspannend!

Hallo ik ben Mirthe en ik ben 13 jaar en nu 1,80 meter lang. En als ik niets laat doen word ik waarschijnlijk 1,96 meter. Maar zo ver laat ik het niet komen. Dit verhaal schrijf ik om andere kinderen te laten weten hoe ik mij voelde en te laten weten wat ik er van vond.

Ik ben best lang voor mijn leeftijd. En omdat ik zo lang ben, ben ik best vaak naar het ziekenhuis geweest voor controles. Maar in het ziekenhuis hebben ze ook gekeken of ik een operatie moest doen. Met dat onderzoek zijn we heel lang bezig geweest.

Toen ik net thuis was van het ziekenhuis werd er heel veel overlegt. Uiteindelijk is er besloten om naar Maastricht te gaan en te kijken of ik een operatie kon krijgen. En daar zaten we dan in het ziekenhuis van Maastricht. Toen we daar zaten hebben we een heel fijn gesprek gehad.

Ik heb niet lang getwijfeld. Ik wist meteen dat ik die operatie wou doen. Ik ging er 100% voor. Maar ik vond het wel echt superspannend. Maar dat was wel logisch zei de orthopeed.

Vrijdag 12 januari  2018 dit was de dag dat we naar Maastricht moesten voor vooronderzoek. Toen kreeg ik mijn kamer te zien, en een rondleiding over de afdeling. We hadden ook een paar gesprekjes. Ik kreeg ook te zien wat een infuus was (met het infuus verdoven ze je).

Maandag 15 januari 2018 was de dag van de operatie. Om 8.00u moesten we al in Maastricht zijn. Want rond 9.30u had ik de operatie. Toen ik daar aan kwam mocht ik alles in de kast doen en even chillen. De operatie was een beetje uitgelopen. Een half uur voor de operatie moest ik een ziekenhuishesje aan.

Rond 10.00u had ik de operatie. Dus gingen we naar de OK (operatiekamer). Bij de sluis mochten mam en pap afscheid van mij nemen. Daarna ging ik met de orthopeed mee. Toen ik in de OK was gingen ze stickers op mijn lichaam plakken zodat ze onder de operatie konden kijken of alles nog goed was. Ik kreeg ook een bloeddrukmeter om mijn arm.

Toen alles op mijn lijf was geplakt en om mijn arm zat kreeg ik het infuus. Eerst gingen de medicijnen er doorheen, daarna het narcose-spul. Toen ik wakker werd lag ik in een uitrustruimte. Eerst dacht ik dat het een droom was. Maar dat was niet. De operatie was voorbij en ik was dolgelukkig. Toen alles goed was in de uitrustruimte mocht ik weer naar mijn kamer. Ik moest één nacht in het ziekenhuis blijven. Daarna mocht ik naar huis. Eerst kreeg ik heel hard en dik gips. Ik mocht er niet mee lopen. Eén week daarna kreeg ik loopgips. Toen mocht ik met mijn krukken lopen. de eerste paar dagen ging het lopen best redelijk, alleen bij het opstaan had ik wel hulp nodig. Het ging iedere dag beter. Twee weken nadat ik het loopgips had gekregen mocht het er weer af en kreeg ik er niks meer omheen.

Toen ik uit het ziekenhuis kwam voelde het heel raar. Ik kreeg wel fysiotherapie. De eerste paar dagen kon ik nauwelijks lopen. Ik voelde de hechtingen echt heel goed (aan ieder been had ik vier hechtingen). Toen ik een paar keer bij de fysio was geweest ging het al een stuk beter. Ik kon weer zonder krukken lopen. Alleen deed het soms wel pijn als ik te lang zonder mijn krukken liep. Omdat ik dat niet meer was gewend. Maar het ging steeds beter. Toen ik weer helemaal beter was, was ik echt blij. Ik raad dit iedereen aan. Ik ben super blij dat ik dit heb gedaan. Dit was mijn verhaal. Groetjes Mirthe