Walinda

Leeftijd: 15
Lengte: 1,88m
Uitgegroeid:Ja
Lengteprognose was: +-1,86m
Lengte ouders: vader: 1,93m,  moeder: 1,78m
Lengte en leeftijd broers/zussen: Ik heb geen broers of zussen.
Sport/hobby’s: zingen, gitaar spelen, msn, volleybal, fitness

Ik ben Walinda, ik zit in de vierde klas van het VMBO-t, en ga dit jaar examen doen. Ik hoop natuurlijk dat ik zal slagen! Daarna een mbo-opleiding voor pedagogisch werker. Ik ben altijd al lang geweest. Toen ik werd geboren was ik ietsjes groter dan de gemiddelde baby, maar dat vonden mijn ouders niet gek aangezien ze zelf ook niet echt klein zijn. Verder was ik een gezond kind. Ik roeide wel heel snel. Na zes weken paste ik al niet meer in de babykleertjes. Toen ik 1,5 jaar was paste ik al op een driewieler. Helaas kon ik er toen nog niet op rijden. Toen ik eindelijk zover ontwikkeld was dat ik er wel op kon rijden, was ik te groot voor de driewieler en paste ik er dus niet meer op. En zo ging dat bij wel meer dingen.

 Een buurvrouw van ons gaf het advies is bij de kinderarts langs te gaan om te kijken of ik niet TE lang zou worden. De kinderarts heeft getest of ik geen ziektes kon hebben waardoor ik zo lang was. Ook werd er een foto van mijn hand gemaakt om te kijken hoe groot ik ongeveer zou worden. Er kwam uit dat ik geen ziektes had, maar mijn lichaam liep 1,5 jaar voor op mijn kalenderleeftijd. Uit de handfoto’s bleek dat ik ongeveer 1,86m zou worden. Dit vond de kinderarts geen reden om hormonen te gaan slikken om mijn groei te remmen. Hij liet groei bij meisjes eigelijk alleen maar remmen als ze boven de twee meter zouden worden, en dat werd ik dus niet. Op die leeftijd vond ik het  heel jammer dat mijn groei niet geremd werd, want ik vond het echt niet leuk om zo lang te zijn.

Ik ben niet echt een sporttype. Waar dat aan ligt weet ik niet. Ik heb een slechte conditie, ik ben absoluut NIET lenig, en ik heb een motoriekprobleem wat waarschijnlijk te maken heeft met mijn lengte. Gelukkig heb ik op school een hele aardige en relaxte gymleraar die snapt dat niet iedereen goed kan zijn in gym. Hij geeft mij sowieso al een zes als ik het probeer en mijn best doe. Als we bijvoorbeeld hockeyen, krijgen we een cijfer voor het samenspel met het team. Als ik dan goed mee doe in het team krijg ik zelfs een acht. Toch vind ik de gymlessen nooit leuk. Niet alleen omdat ik niet van sporten hou, maar omdat ik altijd de kluns van de klas ben. Ik lach er altijd maar om, en soms is het ook best grappig. Diep van binnen schaam ik me kapot! Ik denk altijd dat mensen denken dat ik me aanstel, of dat ik de clown uit hang. Maar ach, je kan niet overal goed in zijn toch? Ik zit sinds kort op volleybal waar mijn lengte natuurlijk erg meehelpt, en ik hoop dat daardoor m'n motoriek ook wat verbetert. Verder fitness ik elke zaterdag met een vriendin. Daar hoef je niet lenig voor te zijn, je bouwt conditie op, en het is nog gezellig ook!

Nu heb ik eigelijk niet meer echt moeite met mijn lengte. Ik vind lang wel mooi, al was ik graag 10 centimeter kleiner geweest (wat ook nog lang genoemd wordt). Ik ben absoluut niet ontevreden met mezelf, en weet dat ik dat ook niet hoef te zijn; ik heb een goed figuur en ik loop kaats rechtop, om maar even een paar voorbeelden te noemen. Ik heb altijd goed rechtop gelopen, want ik heb altijd van mensen gehoord, dat wanneer je lang bent je juist opvalt als je in elkaar gedoken loopt of staat. Ik vind dat andere lange mensen er vaak erg slungelig uitzien. Ik zit ook altijd heel erg rechtop, dat heb ik mezelf gewoon aangeleerd. Heel vaak hoor ik: “Walinda, wat zit jij rechtop!!! Dat kan ik niet eens!!”.
Soms wordt ik echt nagestaard door mijn lengte. In Nederland heb ik dat wat minder vaak, maar in Frankrijk echt heel vaak. Soms heb ik daar echt geen zin in en wordt ik er chagrijnig van. Meestal vindt ik het grappig en ik zal niet ontkennen dat ik best van aandacht houd. Ik zie het maar als positieve aandacht! Wanneer ik zo denk kan ik echt trots zijn op mijn lengte en zou ik geen centimeter kleiner willen zijn.

Ik ben een van de zeldzame meiden op de wereld die NIET van shoppen houd! Ik kan altijd moeilijk kleding vinden die ik leuk vind en pas. Soms ben ik de HELE dag bezig! Uiteindelijk lukt het wel altijd. Ik heb WEL een soort paskamerfobie gekregen doordat ik zo vaak teleurgesteld ben. Als ik in een paskamer sta krijg ik het vaakl warm en benauwd en ik ga ik heel erg zweten. Ik vind het wel leuk om nieuwe kleren te kopen hoor! Ik kan soms zoo jaloers zijn op meisjes die leuke kleren zien, een makkelijk maatje hebben en alle kleren die ze leuk vinden gewoon passen. Meestal hoeven ze niet eens te passen omdat ze het van te voren al weten dat het past. Het grootste probleem is bij mij: schoenen kopen. Ik heb maat 43 dus dat valt op zich nog mee, maar ik draag ook nog is steunzolen, en ik heb een brede voet met een hoge wreef. Daardoor pas ik bijna geen enkele schoen, want in de normale schoenzaken gaat het meestal tot maat 42. In een speciaalzaak pas ik de schoenen vaak ook niet omdat m'n voet te breed is, m'n wreef te hoog, of mijn steunzool past er niet in. Vaak is er in de winkel maar een paar schoenen dat ik pas. Ik heb dus weinig keus. 

Tegen kinderen die ook lang zijn wil ik zeggen: leef gewoon je mooie leven, net als ieder ander mens, want je mag er wezen! En als je het lang zijn echt als een negatief iets ziet bedenk dan dat iedereen wel wat heeft wat hij/zij niet perfect aan zichzelf vindt. Ondanks dat ik vroeger veel moeite met mijn lengte had, zie ik het absoluut niet als iets negatiefs. Het enige waardoor ik mijn lengte soms als iets negatiefs ga zien, komt door hoe andere mensen reageren op mijn lengte. Als andere mensen mij gewoon als een normaal mens zouden zien (wat ik overigens ook ben), en me niet telkens latenwijzen op mijn lengte, dan zou ik er niet eens over nagedacht hebben dat ik zo lang ben. Wees trots op jezelf, je bent uniek! En zie die reacties van de mensen maar als positieve aandacht. Loop lekker recht op, pronk met je lengte, en voel je fantastisch dat je iedereen je zo goed kan zien!
Aan ouders van lange kinderen wil ik zeggen: als uw kind moeite heeft met het accepteren van zijn/haar lengte is dat soms lastig voor u als ouder. U houdt van u kind, vind hem/haar natuurlijk prachtig, en wil niets liever dan dat uw kind gelukkig is! Laat uw kind daarom ook weten dat het prachtig is. En maak u niet te veel zorgen, het komt vanzelf wel goed.

Groetjes,
Walinda